Bugün senin taşıdığın 10 numarayı giyenin neler yaptığını gördükçe insan seni daha çok özlüyor be Comandante. Sen ki dünyadaki sayılı oyunculardan biriydin, babanın-annenin cenazesinden hemen sonra izinli olmana rağmen maça çıkıp oynadın. Bu üstteki alışkanlığında, marşında elini kalbine koyman o zamanlardan kaldı zaten. Babanın cenazesinden sonra çıktığın ilk maçta marş okunurken elini kalbine götürdün babanın olduğu yeri göstermek için ve o el sen futbolu bırakana kadar her maç hep orda kaldı, bizim beynimize kazındı. Şu kesin sen elini koyduğun yerde olacaksın her zaman. Nasıl ki Metin Oktay ne kadarda görmesekte her zaman orda olacaksa sen de daima orda olacaksın Giga...
Sen çok büyük bir adamdın be Hagi, çok özlettin kendini çok... Geri gelsen keşke, sevinsen çocuklar gibi, sevindirsen bizi çocuklar gibi, bağırsak stadda avazımız çıktığı kadar "I love you Hagi" diye... Çok şey istiyorum bazen biliyorum.
Labels:
Galatasaray,
Hagi,
pardaillan
11
comments
